Gecenin gündüze en yaklaştığı anda doğdu. Yumuk yumuk elleri vardı, heyecanlıydı. Belli ki zekiydi ve yaramazdı, gözleri kocaman kocamandı. Yerinde duramıyordu, haylazdı.
İki yaşına geldiğinde; bembeyaz bir yüzü, inci gibi dişleri vardı. Şımarık ve sevimli sevimli gülümserdi adı anıldığında. Paytak paytak yürür gelirdi çağrıldığında.
Saçlarını yandan tarardı, yakışıklıydı dört yaşına geldiğinde. Aynaya bakardı, rol keserdi. Sorular sorar, cevaplarını kendisi verirdi. Ben aşık oldum dedi, inanmazsın.
Altısında okula başladı. Arkadaşlarının arasında belli ediyordu kendini, okumayı ilk O söktü. Matematiğe kafası zehir gibi çalışıyordu. Doktor olacağım demeye o zamanlarda başladı…
Böyle güzel bir şeydir çocuğunun büyüyüşünü anlatmak. Benim çocuğum yok, ama çocuğum gibi gördüğüm, “şımarık ve akıllı” olarak büyümesini izlediğim Lotus Medya ile bu hissi yakalayabiliyorum bugünlerde.